Spasoje Tomić o KCNS: On je temelj moderne srpske integralističke misli i brana drugosrbijanskom autošovinizmu

"Pitanje kulturne politike u savremenom srpskom društvu odavno je prestalo biti puka estetska kategorija i postalo prvorazredno pitanje nacionalnog opstanka. U tom i takvom kontekstu, Kulturni centar Novog Sada (KCNS) ne izniče samo kao institucija od značaja, već kao nesalomivi duhovni i intelektualni bedem, koji u Srpskoj Atini čuva plamen istinske, integralističke misli. Dok se decenijama Novim Sadom pokušavao nametnuti narativ koji negira sopstveni identitet zarad maglovitih i često malicioznih projekata, KCNS je preuzeo ulogu svetionika koji razotkriva svu bijedu tzv. drugosrbijanskog autošovinizma.

​Integralistička misao, koju ova institucija tako predano promoviše, nije ništa drugo do svjest o nedjeljivosti srpskog kulturnog prostora. Ona ne poznaje granice na Drini, Dobrakovu ili Dunavu, već insistira na jedinstvu srpskog bića kroz istoriju, jezik i vjeru. Kroz nevjerovatno pažljivo odabrane programe, tribine i izdavačku djelatnost, KCNS uspijeva da dekonstruiše decenijske laži koje su Srbe u Vojvodini pokušavale da odvoje od njihovog matičnog stabla. To nije samo akademski rad, to je misionarski poduhvat kojim se ispira nataložena prljavština titoističkog i neoliberalnog inženjeringa.
​Naročito je fascinantna hrabrost kojom se ova ustanova suprotstavlja agresivnom diskursu drugosrbijanske elite. Ta klika, zarobljena u sopstvenoj mržnji prema svemu što nosi predznak srpskog, godinama je Kulturni centar vidjela kao svoj zabran. Danas, zahvaljujući vizionarskom vođenju Bojana Panaotovića i jasnoj nacionalnoj strategiji, KCNS je postao mjesto gdje autošovinizam udara u zid činjenica i argumenata. Umjesto samoporicanja, tu se nudi ponos, umjesto podaništva, kritička misao oslobođena kolonijalne svijesti.

​Ono što KCNS čini posebnim jeste upravo ta akademska preciznost upakovana u jasan, beskompromisan stil. Njihova izdanja nisu tek mrtvo slovo na papiru, već municija za intelektualne bitke koje tek predstoje.

Oni ne bježe od teških tema, od revizije nepravedno nametnutih istorijskih sudova, niti od otvorenog suočavanja sa ideologijama koje pod plaštom „modernosti“ zapravo nude duhovnu pustinju.

​Svaka pohvala radu ove institucije je zapravo afirmacija nade da srpska kultura može i mora biti samosvojna. Kulturni centar Novog Sada je uspio u najtežem zadatku, da bude moderan, a tradicionalan, da bude institucionalan, a opet revolucionaran u svojoj istinitosti. Oni su živi dokaz da srpska integralistička misao nije stvar prošlosti, već jedina budućnost vrijedna življenja, dok autošovinističkim krugovima ostaje samo da u sopstvenoj nemoći posmatraju trijumf srpskog duha u srcu Vojvodine."