SPC DANAS SLAVI SVETOG TEODORA KOMOGOVINSKOG Mučenik spaljen sa narodom u pogromu nad Srbima
Srpska pravoslavna crkva i njeni vernici 7. marta molitveno se sećaju i proslavljaju Svetog Teodora Komogovinskog, mučenika koji je postradao krajem 18. veka u teškim vremenima stradanja pravoslavnog naroda na prostoru Banije.
Sveti Teodor bio je monah u Manastir Komogovina, duhovnom središtu srpskog naroda u tom kraju. Manastir je vekovima predstavljao mesto molitve, okupljanja i očuvanja pravoslavne vere u dolini reke Une. U drugoj polovini 18. veka ovaj kraj prolazio je kroz burne i tragične događaje, praćene progonom i stradanjem srpskog stanovništva.
Prema predanju i crkvenim zapisima, Sveti Teodor je 1788. godine, tokom jednog od pogroma nad srpskim pravoslavnim narodom u dolini Une, stradao zajedno sa drugim monasima i brojnim vernicima. Turske vlasti su ga uhvatile i živog spalile, zajedno sa ostalim monasima i narodom koji je potražio utočište u manastiru. Zbog svog stradanja i čvrste vere, Crkva ga poštuje kao mučenika koji je život dao za Hrista i pravoslavlje.
Posebno mesto u predanju o Svetom Teodoru zauzima činjenica da je njegova desna ruka ostala netruležna. Ova svetinja dugo se čuvala kao dragocena relikvija u manastiru Komogovina, gde su joj vernici dolazili na poklonjenje, smatrajući je znakom svetosti i Božje blagodati.
Tokom tragičnih događaja u Drugom svjetskom ratu manastir Komogovina je ponovo pretrpio velika razaranja od strane ustaša. U tim nemirnim vremenima u tzv. Nezavisnoj državi Hrvatskoj manastir je stradao, a kivot u kojem se čuvala netruležna ruka Svetog Teodora nestao je i do danas nije pronađen.
Ipak, sećanje na Svetog Teodora Komogovinskog ostalo je duboko ukorenjeno u narodu i Crkvi. Njegovo stradanje smatra se simbolom vere, istrajnosti i mučeništva srpskog naroda u teškim istorijskim periodima. Svake godine na dan njegovog praznika vernici se molitveno prisećaju ovog svetitelja, čuvajući uspomenu na njegov podvig i duhovnu snagu.