DANAS SE SEĆAMO UŽASNOG POKOLJA Dan kada su ustaše počinile masakr nad 2.300 nevinih žrtava NI DECA NISU POŠTEĐENA
Masakr u Drakuliću, Šargovcu i Motikama predstavlja jedan od najstrašnijih zločina nad srpskim civilima tokom Drugog svetskog rata. Događaj se odigrao 7. februara 1942. godine, kada su ustaše ubile više od 2.300 ljudi, među kojima je bilo 551 dete.
Ubijeni su prvo radnici rudnika Rakovac, a zatim stanovnici banjolučkih sela Drakulić, Šargovac i Motike. U Šargovcu je ubijeno 52 učenika Osnovne škole „Đura Jakšić“. Zločin se smatra najvećim hrvatskim pokoljem u jednom danu, izuzev masovnih logora kao što su Jasenovac, Gospić, Jadovno i Pag.
Banja Luka se tada nalazila u sastavu Nezavisne Države Hrvatske, a lokalne vlasti su sprovele program progona Srba, koji je formulisao Mile Budak. Prva nasilja počela su još aprila 1941. godine, uključujući zabrane kretanja, konfiskaciju imovine i prisilno krštavanje.
Viktor Gutić, glavni stožernik u Bosanskoj Krajini, bio je organizator nasilja. Podržavao ga je banjolučki biskup Jozo Garić, koji je učestvovao u primoravanju Srba na prelazak u rimokatolicizam. Uprkos hapšenjima i ubistvima uglednih Srba, nemačke vojne jedinice pokušavale su ograničiti ekstremne akcije.
Masakr je pripreman 6. februara 1942. u rimokatoličkom samostanu na Petrićevcu. Viktor Gutić, fratar Miroslav Filipović i drugi ustaški zvaničnici planirali su opkoljavanje i sistematsko ubijanje civila.
Sledećeg dana, ustaške jedinice su opkolile sela u ranim jutarnjim časovima i započele pokolj. Žrtve su ubijane hladnim oružjem, a među njima je bilo veliki broj žena, dece i staraca. U Drakuliću je stradalo 1.363 ljudi, u Šargovcu 257, a u Motikama 679.
Dece nisu pošteđena. Prema Dragoju Lukiću, u Drakuliću je ubijeno 294 dece, u Motikama 207, a u Šargovcu 50. Učenici Osnovne škole u Šargovcu su klanom žrtvovani pred svojim učiteljicama i vršnjacima, što je ostavilo neizbrisiv trag u sećanju preživelih.
Pokolj su izvršile jedinice „Poglavnikove tjelesne bojne“ uz pomoć lokalnih saučesnika. Komandanti i organizatori bili su Josip Mišlov, Miroslav Filipović, Nikola Bilogrivić i sam Viktor Gutić. Lokalni Hrvati pomagali su u blokadi sela i pljački imovine.
Posle rata, mnogi počinioci nisu odgovarali, a zločin je godinama bio zataškavan. Samo su neki lideri kao Miroslav Filipović i Viktor Gutić osuđeni na smrt. Ostali su izbegli kaznu ili dobili amnestiju.
Preživeli i rođaci žrtava dugo su prikupljali podatke i pravili spiskove stradalih. Prvi spomenik podignut je 1965. godine, a tačan broj žrtava na njemu nije bio naveden. Tek 1991. godine spomenik je obnovljen i broj žrtava ispravljen na 2.300.
Parastosi i komemoracije se od tada održavaju svake godine 7. februara. Spomen-hram Svetog velikomučenika Georgija u Drakuliću osveštan je 2009. godine, a u kripti su sahranjeni mošti novomučenika. Imena žrtava napisana su uz ikonostas, prema najpotpunijim istorijskim izvorima.
Istoričari i publicisti kao što su Dušan Lukač, Dragoje Lukić i Jovan Babić pisali su o ovom zločinu, istražujući detalje i stradanje dece. Kratkometražni dokumentarni film ,,De hoc tristissimo eventu’’ režirao je Vojdrag Berčić 1981. godine.
Udruženja potomaka žrtava organizuju obeležavanje i edukaciju novih generacija. Na taj način, sećanje na žrtve Drakulića, Šargovca i Motika postaje deo kolektivne svesti i kulture pamćenja.
Masakr u Drakuliću ostaje simbol najsurovijeg terora ustaša nad srpskim civilima i upozorenje za buduće generacije. Ljudska krv prolivena tog 7. februara 1942. godine i danas zahteva poštovanje, istinu i obeležavanje kao čin sećanja na žrtve.